Blog

මගෙ හිත මටම මෙහෙම විකාර කතා කියපු දවස් තිබුණා, මම නම් කියන්නෙ මේ ලෝකෙට මිනිස්සු නිර්මාණය වෙද්දි එකිනෙකාට හිත් කියවන්න පුළුවන් බලයක් ලැබෙන්න තිබුණා. එහෙම වුණා නම් මූනිච්චාවට හිනාවෙන මූණුවල හැංගිච්ච කලු ගැහිච්ච මලකඩ කාපු හැඟීම් හොඳට දකින්න තිබුණා. හිතින් හිතලා දිවෙන් නටවලා අධි සාංද්‍රණයෙන් යුක්ත රසකාරක දාපු පද කළ වචන හැඟීම් විදිහට අපට නොපෙනෙන්න තිබුණා. ඒත් එහෙ ම වුණේ නෑ? මම නම් කියන්නෙ මිනිස්සු බොරු කරනකොට කටුස්සන්ගෙ වගෙ පාට මාරුවෙන ස්වභාවික ක්‍රමයක් අපට ලැබෙන්න තිබුණා. එහෙනම් කටුස්සන්ට වඩා වේගෙන් පාට මාරු කරන මිනිස්සුන්ගෙ හැබෑම සුදු කලු හැඟීම් අපට තේරුම් ගන්න තිබුණා. ඒ විතරක් නෙමේ වෛවර්ණ පාටින් පිරිච්ච මිනිස්සුන්ගෙ හිත්වල රසය අපට ගැඹුරින් විඳින්න තිබුණා. ඒත් එහෙ ම වුණේ නෑ? මම නම් කියන්නෙ අපට කියාගන්න බැරි හිතේ තියෙන හැම හැඟීමක් ම ඩිජිටල් තිරේක ඉබේ ඇඳෙන ක්‍රමයක් අපට ලැබෙන්න තිබුණා. එහෙම වුනා නම් වචන හොයාගන්න බැරිව ගොළු වෙච්ච, ඒ ගොළු බව නිසාම මහමෙරක් අහිමිවීම් ලැබිච්ච මිනිස්සුන්ගෙ හිත්වලට යාන්තන් හරි ඉර එළියක් වැටෙන්න තිබුණා. ඒ හිත්වල බර සුන්නද්දූලි වෙන්න තිබුණා. ඒත් එහෙ ම වුණේ නෑ? මම නම් කියන්නෙ වංචා කරන තරමට ඇඟෙන් කෑල්ලක් ගැළවිලා වැටෙන විදිහෙ සිස්ටම් එකක් අපේ ඇඟේ තියෙන්න තිබුණා. එහෙම වුනා නම් මිනිස්සු මිනිස්සුන්ගෙ වටිනාකම් ගැන අදට වඩා වැඩියෙන් තේරුම්ගන්න තිබුණා. ඊටත් වඩා වංචාව කියන වචනේ ඇහෙද්දිත් අපේ මිනිස්සුන්ගෙ කකුල් තාලම්පට වලට වඩා වේගෙන් නටන්න තිබුණා. ඒත් එහෙ ම වුනේ නෑ? මම නම් කියන්නෙ එක අතකට ඔය මුකුත් ඒ විදිහට නොතිබ්බ එකත් හොඳයි. එහෙම වුනා නම් ජීවිතය කියන කතන්දරේ කුතුහලයක් නැතුව ගෙවිලා යන්න තිබුණා. ලුණු පොදක් නැති කිරි හොද්දක් වගේ අමුතු දිය රහක් දිවේ දැවටෙන්න තිබ්බා. ජීවිතේ කියන්නෙ විවිධාකාර රස දහස් ගණනක් එකතු වුන චොක්ලට් එකක්. සමහර රසවල් වලට ඔයා අකමැති වෙන්නත් පුළුවන්. අමාරුවෙන් දරාගෙන ඉන්න වෙනව වෙන්නත් පුළුවන්. මෙලෝ රහක් නැතුවා වෙන්නත් පුළුවන්. කියාගන්න බැරි වෙනස් රහක් තියෙනවා වෙන්නත් පුළුවන්. හැඩය, පාට බලලා නොකා ඉන්න එපා. අපරාදෙ. ඒ හින්දා අපිට කරන්න දෙයක් තියෙනවා. එන්න , අපි කාලම බලමු.