Blog

"කාත්‍යා…" කඩුල්ල පැන නිවසට එමින් සිටි යාකව් හඬ ගෑවේ ය. ඒ සැන්දෑවේ අවසන් හෝරාව යි. බොහෝ කලක සිට ම යාකව් නිවසට පැමිණි පසු අශ්වයා ඉස්තාලයට ගෙන යන්නේ කාත්‍යා යි. ඈ යාකව්ගේ වැඩිමහල් දියණිය වූවා ය. "ඈ ඔහෙත් එක්ක නෙවෙයි ද හිටියේ?" එළිපත්ත මතට ආ යෙකැතරිනා ඇසුවා ය. ඈ අත බිළිඳු පේත්‍යා ය. කුඩා පුත් වාල්‍යා ද මිදුලට පැනගත්තේ ය. "මොනවා... ඈ තවම ගෙදර ආවෙ නෑ!!!" යාකව් විශ්මයට පත්ව අසන්නේ අශ්වයාගේ රැහැන වාල්‍යාට දෙමිණි. "බිම්මල් එකතු කරන්න කියලා දවාලෙ ම යි ගියේ. පමා වෙනෙකොට හිතුවෙ ඔහෙත් එක්ක කුඹුරෙ ඇති කියල යි" බිරිඳ පවසන්නේ දෑස් විසල් කරගනිමිනි. "ඔව්... ඈ කුඹුරට ආවා. ඒත් ලැහැබෙන් බිම්මල් එකතු කරගෙන පිටත් වුණේ හෝරා ගානකට කලින්" යාකව් පැවසී ය. ඔහුගේ බැල්ම අඳුරු පාරේ ඈතට ඔහේ දිවෙයි. මනස නොසන්සුන්‍ ය. ඈට කුමක් වී ද?? පෙර දිනෙක කම්මල්කරු නිකීත කී දේ යාකව්ට සිහිවිය. "අන්න කාත්‍යා තරුණ මහත්තයා සමඟ කිචි බිචි ගානව මං දැක්කා විල ළඟදි" නිකීත කීවේ ඇස් කරකවමිනි. යාකව් එතරම් සිතුවේ නැත්තේ නිකීතගෙ හැටි දන්නා නිසාවෙනි. ඔහු කේලම් පප්පෙකි. අනික තරුණ ළමයින් දෙදෙනා මුණ ගැසුණු විට නිකමට කතා කරන්නට ඇත. තරුණ මහත්තයා යනු ධනවත් ඉඩම් හිමියාගේ එකම පුතු යි. නගරයේ ඉගෙනුම ලබා ගමට ඇවිත් දින කිහිපයකි. ඔහු මේ දිනවල නිතර හිනාවෙමින් සෑම තැන ම ඇවිදිමින් සිටියි. යොවුන් කාත්‍යා වසන්ත රෝස මලක් මෙන් නැවුම්ව හිඳී. දැන් නම් යාකව්‍ට සැක සිතෙයි. "මේ කෙල්ලට කස පාර දෙන්න වටිනව. ආපුදෙන්කෝ අද" යාකව් ගෙතුළට ගියේ ය. සියළු දෙනා ආහාර ගෙන අවසන් විය. ඒත් ඈ නැත. මධ්‍යම රාත්‍රිය වනතුරුත් දියණිය නොපැමිණි නිසා යෙකැතරිනා අඬන්නට වූවා ය. ඈ අනුව කුඩාවුන් දෙදෙනාද බෙරිහන් දෙන්නට විය. "අනේ මගෙ කෙල්ල" බිරිඳ හූල්ලයි. "කටවහපන් ගෑනියේ" හිසකෙස් ඇදගනිමින් පැවසූ යාකව් අසල්වැසි නිවසට ගියේ ය. හෙතෙම අසල්වැසියන් සමග එක්ව එළිවන තුරු ගම පුරා කාත්‍යා සෙව්ව ද ඈ කොතනකවත් සිටියේ නැත. ඔවුන් ඉඩම් හිමියාගේ ගෙදරට ගියේ බියෙන් මෙනි. තරුණ නිකොලායි පෙරදින මිතුරෙකුගේ නිවසට ගිය බව සේවකයෙක් පැවසී ය. ඔවුන් කිසිවෙක් එදින කාත්‍යා දැක තිබුනේ නැත. යාකව්‍ට සිතෙන්නේම කාත්‍යා, නිකොලායි සමග පලා ගිය බවයි. එම නිවසේ කටකාර සේවිකාවක් පිරිස ඉදිරියට ආවාය. "මං පෙරේදා දැක්කා ඈ ටවුමට ආව සර්කස් එකේ කොල්ලෙක් එක්ක කතා කරනව. ඔවුන් ඊයෙයි පිටවුනේ. ඈත් ඊයෙ ම අතුරුදන්. ඈ ඒ කොල්ලා සමඟ යන්න ඇති" ඈ තීන්දුව දුන්නා ය. ගම්මුන් ද එය පිළිගෙන අවසන්‍ ය. යාකව්ගේ දෑස් කඳුලින් පිරී ගියේ අහිංසක කාත්‍යාට මුන් කියන කතාවලට ය. දැන් යාකව්‍ට සැක නිකොලායි ම යි. මෙහෙම උත්තර දෙන්නට ඔහු වැඩකාරියට උගන්නන්නට ඇත. අසරණ ගැමියා සැඟවුණු කෝපය හා අවමානය හිතේ දරාගෙන නිවසට ගියේ ය. යෙකැතරිනා ගම්මු කී දේ අසා තවත් හැඬුවා ය. යාකව් ඈට ඔරවා කරබාගත්තේ ය. තරුණ මහතා ද කාත්‍යා ගැන දැනගන්නට එදින සවස යාකව්ගේ නිවසට ගොඩවූයේ ය. ඔහු කණගාටුව ප්‍රකාශ කළේ ය . කුඩා පේත්‍යාව වඩාගෙන සුරතල් කළේ ය. ඈ පලා ගියානම් ලිපියක් එවයි කියා කීවේ ය. ඔරවාගෙන මිදුලේ සිටි යාකව්‍ ඔහු දෙස විමසිල්ලෙන් බැලුව ද හෝඩුවාවක්වත් සොයාගත නොහැකි විය. නිකොලායි ගියපසු යාකව් නිවසින් පිටවී ඔහේ ඉබාගාතේ ඇවිදගෙන ගියේ ය. නොදැනුවත්වම හේ ඇවිත් තිබුණේ ගම මායිමේ මහ වනයට යි. මෙහි ද මඳ දුරක් ගොස් කාත්‍යා සෙවීමේ වගකීම බලෙන් ම වාගේ බාරගත්තේ නිකීත යි. දැන් යාකව්ට නිදහසේ අඬන්නට හැකි විය. කවුරුන්වත් පෙනෙන්නට නැත. කාත්‍යා ඔහුගේ ප්‍රාණ සම දියණි ඔහු හැර පලා ගොස්...ඒ වනයේ ඈත පාලු, දිය සිඳුන ළිඳක් ඇත. යාකව් එතනට ගියේ ය. මේ අසළ තණකොළ තැලී පොඩිවී ගොසිනි. කොළ මත ලේ බිඳු ඉහිලා ය. වියළි කොළ අත්තක් ගෙන ගිනිකූරක් ගසා එය දැල්වූ යාකව් ළිඳට එබුනේ ගැහෙන හදිනි. තැලී පොඩිවී ගිය වසන්ත රෝස මල එතුළ යි. යාකව් කෑ ගසා යකඩ කොකුවල එල්ලී ළිඳට පැන්නේ ය. ඈ බොහෝ නිසල උවත් සිරුරේ උණුසුම යන්තම් ඇත. යාකව් කාත්‍යගේ දෙවුරෙන් අල්ලා සොලවා බැලුවේ ය. අපහසුවෙන් ඈ කර තියාගෙන ළිඳෙන් ගොඩ ආවේ ය. මදක් එහායින් වූ මඩ වලෙන් තොප්පියට ගෙනා වතුර ඇගේ මූණට ඉස්සේ ය. පලක් නොවුණ තැන අත ගෙන නාඩි අල්ලා බැලුවේ ය. ඈ මෙලොව හැර ගොසිනි. යාකව් ඈ වැළඳගෙන විලාප දුන්නේ ය. අවසානය නිසල සිරුර බිම තබා සැඳෑ ඉර එළියෙන් දුව දෙස හොඳින් බැලුවේ ය. ඇගේ රන්වන් ලස්සන වරලස ලිහී ඇත. ගැලවුණ කෙස් අහුරු සිරුර පුරා ය. ඈ හැද සිටි දළ සුදු පැහැ දිග ගවුම ඉරීගොසිනි. රුධිර බිඳු සමග මුහුණට ඇලුණ කෙස් රොද යාකව් පරෙස්සමට ඉවත් කළේ ය. ඇගේ කට ගැට ගසා තිබූ රළු ලණුව යාකව් දැනටමත් කපා දමා තිබිණි. ලණුවට කැපුණ දිවෙන් ගැලූ ලේ මුව තුළ කැටි ගැසී ඇත. දතක් කැඩිලා ය. දෙතොල් පැලී ගොසිනි. අත පය සීරිලා ය. ගවොම පුරා රුධිර පැල්ලම්‍ ය. යාකව්ගේ දෙකොපුල දිගේ කඳුලු ධාරා ගලා ගියේ ය. ඇගේ සුරත මිට මොලවාගෙන ය. යාකව් ඒ අතේ ඇඟිලි අපහසුවෙන් දිගහැරියේ ය. එහි සිරවුණ යමක් දිස්න දෙයි. රන්පැහැ බොත්තමක්... යාකව්ගේ මනසේ විදුලි රේඛාවක් ඇඳිණ. රන් බොත්තමක්.. කාත්‍යාගේ මාරයාගේ ඇඳුමකින් කැඩී යන්නට ඇත. සවස ආ නිකොලායිගේ රුව හෙතෙම සිහිපත් කළේ ය. කබායේ එක බොත්තමක් තිබුනේ නැත. යාකව් දත්මිටි කෑවේ ය. බැම නැටවිණි. මුහුණ දම් පැහැ විය. දෙනෙත් වෛරයෙන් පිරිණ. පෙරදින දහවලේ තමාගෙන් සමුගත් මොහොතේ කාත්‍යාගේ මුහුණේ වූ මදහස, හිරු එළියට දිස්න දුන් ඇගේ කෙස් කළඹ යාකව්ට සිහි විය. "නිකොලායි මා නුඹට කරන්නම් හොඳ වැඩක්. මගෙ කාත්‍යා ව විනාස කරා. ඈ දවසක් පුරා අනේක දුක් විඳලා මැරෙන්න ඇති. උඹ ඈට කොතරම් වද දුන්නා ද. අනේ නිකීත මෙතරම් දුරක් ආවානම්. ඈ දැන් ස්වර්ගයේ. මං උඹව අපායට යවන්නම්" ඔහු දියණිය දෝතට ගත්තේ ය. අඳුර මැදින් හොර රහසේ නිවසේ ඉස්තාලයට ගොස් සිරුර පිදුරු ගොඩක් මත පරෙස්සමට තැන්පත් කොට කබායෙන් ඈ වසා දැම්මේ ය. නිවස තුළට ගිය ඔහුගේ ස්වරූපය දැක බිරිඳ හා දරුවෝ බිරාන්ත වූහ. හේ කාමරයට ගොස් නැවත ආයේ පරණ දඩයම් තුවක්කුව සමග යි. "නුඹට මක්වෙලා ද යාකව්" "බයවෙන්න එපා යෙකැතරිනා" ඔහු කරුණාවෙන් කී ය. " මට හොඳ දඩයමක් ලැබුණා. මං ඉක්මනට එන්නම්" ඔහු වහා පිටව ගියේ ය. මගදී ම ඔහුට නිකොලායි හමුවිය . තරුණයා සුහද සිනාවක් පෑවේ ය. යාකව් ද යන්තම් සිනහ විය. "නුඹ දුක්වෙන්න එපා මාමේ. ඈ ගැන ආරංචියක් ලැබෙයි." "අනේ මොකටද මහත්තයො. ඒකිගෙන් පලක් නෑ. මං මේ දඩයමේ යනව. කැලේදි සතෙක් අහුවුනා. ඌව ගේන්න යන්නෙ" "හැබෑ ද. මාත් එන්නම්" නිකොලායි වෙනසක් නැතිව පවසයි. "පෙනේ ද මේකාගෙ කපටිකම. මොකුත් නොදන්න තොත්ත බබා වගේ. හොඳයි යමංකො" නිකොලායි සැකයක් නැතුවම ළිඳ ළඟට ම ගියේ ය. පන්දම ඔහු අත ය. යාකව් පිටුපසිනි. "මේං ලේ පැල්ලම්‍" නිකොලායි කියයි. යාකව්ගේ කෝපය වැඩෙයි. "මං ඒකව ළිඳට දැම්මා" ඒත් නිකොලායි බිය වූයේවත් නැත. "කෝ බලන්න" නිකොලායි ළිඳට එබුණේ ය. "මොකෙක්වත් නෑනේ මාමේ" "නිකොලායි නුඹ කවදාහරි තලා දමපු වසන්ත රෝස මලක් දැක තියෙනවා ද" යාකව්ගේ රළු හඬින් බිය වූ නිකොලායි ආපසු හැරුණේ ය. "ඉඳා උඹට" යාකව් තුවක්කු බඳෙන් නිකොලායිගේ හිසට එල්ල කළ දැඩි පහරින් ඔහු ළිඳ තුළට වැටුණේ ය. "යාකව් නුඹට පිස්සු ද" නිකොලායි දුබල හඬින් ඇඩුවේ ය. "උඹ මගේ කාත්‍යා විනාස කරපු යක්සයා" යාකව් නිකොලායිට තුවක්කුව එල්ල කළේය. තරුණයා ඒ වන විටත් සිහිසුන්ව ගොසිනි. ඔහු මළේ යැයි සිතූ යාකව් බිය වී නිවෙසට දිව්වේ ය. තුවක්කුව පිදුරු ගොඩේ ගසා ගෙට ගොඩවිය. ගෙතුළ අමුත්තෙකි. ඒ කම්මල්කරු ය. "ආ යාකව්. මං මේ නුඹේ දුක සැප බලන්න ආවා. හරි කරදරයක්නෙ උනේ" යාකව් නිහඬවම ගොස් නිකීත ඉදිරියෙන් අසුන් ගත්තේ ය. "කෝ නුඹේ දඩයම" යෙකැතරිනා අසයි. යාකව් ඈට රැව්වේ ය. "වැඩක් නෑ." "එතකොට තුවක්කුව" "ගෑණියේ නිකීතට තේ ගෙනෙං. මං ඒක තැනක තියලා ආවේ" ඔහු බිළිඳු පේත්‍යා වඩා ගත්තේ නිකීතගේ දෑස් මගහරිමිනි. දරුවාගේ අතේ තිබුණ යමක් මේසය මතට වැටිණි. රත්තරන් බොත්තමක්.... යාකව් වෙව්ලා ගියේය. "යෙකැතරිනා මේ මොකක්ද?" "අනේ යාකව්. නිකොලායි මහත්තයා කොච්චර හොඳද. පේත්‍යා වඩාගත්ත වෙලාවෙ ළමය බොත්තම ගැලෙව්වා. හිනා වෙලා ඒක ළමයටම දුන්නෙ. මොකුත් කිව්වෙ නෑ. ඇයි ඔහෙත් හිටියෙ ගෙදර ඒ වෙලාවෙ." යාකව්ගේ ඇඟ සීතල විය. "අනේ ඔව්. නුඹට කියන්න යෙකැතරිනා. ඔහු තමයි මට මේ කබාය දුන්නෙ. ටිකක් පරණ උනත් හොඳ කබාය" නිකීත කියයි. යාකව් නිකීතගේ කබාය දෙස බලයි. ඔහු උමතු නොවුනා විතරය. එහි දෙවැනි බොත්තම නැත. එව්වා රන් පැහැ බොත්තම් ය. "කෝ බලන්න. "හෙතෙම ළං වී බැලීය. එක් බොත්තමක රැඳුන දිග රන්වන් කෙස් ගස් දෙක තුනක්.... යාකව්‍ට දෙවියන් සිහි විය. අසරණ තරුණයා. කාත්‍යා ගැන සියලු කේලාම් තමාට කීවේ නිකීත බව දැන් ඔහුට සිහි වෙයි. නිකීතගේ යකඩ වන් දෑත්වලට අසු වූ කාත්‍යා… යාකව්ගේ දෙකන්වලට ඇගේ විලාපය ඇසෙන්නාක් මෙනි. නිකීත ශක්තිමත් ය. සෙමින් නැගිටගත් යාකව් පේත්‍යා බිරිඳට දුන්නේ ය. සෙමෙන් ගොස් දොරපොල්ල ගත්තේ ය. නිකීත පිටුපසට ගොස් වැර යොදා දොරපොල්ලෙන් ඔහුගේ හිසට පහරක් දුන්නේ ය. කැපු කෙසෙල් කඳක් මෙන් නිකීත පුටුව මතම ඇද වැටුණි. බිරිඳගේ විලාපය පිටනොවන්නට ඇයට තර්ජනය කළ යාකව් නිකීතව දොරමුල්ලට ඇද දැම්මේ ය. මඳ වේලාවකින් ඔහුට සිහිය ලැබුණි. වැදුණු පහරේ එල්ලය වැරදිලා වාගේ ය. "ව ..තු...ර…." ඔහු තැතණුවේ ය. "උඹ මොකක්ද මිනිහො මගෙ කෙල්ලට කරේ. ඇත්ත නොකිව්වොත් මරණව උඹව" යාකව් දත්මිටි කෑවේ ය. යාකව්, නිකීතගේ පාපොච්චාරණය බිරිඳ සමග ඇසූවේ නිහඬවම වැලපෙමිනි. වාල්‍යා කිසිත් නොදැන තදින් නිදා සිටි අතර පේත්‍යාට තවම බිළිඳකු නිසා මවගෙ ඇකයට වී සිනා නැගුවේ ය. "නුඹේ යොවුන් කාත්‍යාට මං බොහොම ඇලුම් කලා. ඒත් ඈ මා තඹ කාසියක් තරම් තැකුවේ නෑ. මං එදා ඈ කැලේ ළඟ අහම්බෙන් දුටුවම මට වුණ දේ හිතාගන්නට බෑ. ඒකිට කෑගහන්න බැරිවෙන්න මං කට මිරිකුවා..." අප්‍රසන්න ලෙස කතාව කියූ නිකීත නැවත සිහිසුන් වූවේ ය. යාකව්ට ළිඳේ සිටි තරුණයා මතක් වූයේ පසුව ය. ඔහු බයෙන් වෙව්ල වෙව්ලා යන විටත් පණ තිබුණු තරුණයා නැවත මහ රෑ ම නිවෙසට ඇරලුවේ ය. ගම්මුන්ට හිමිකරු සමඟ දැවීගිය කම්මල පසුදා උදෑසන දැකගත හැකි විය. ගින්න නිවන විටත් පමා වූවා වැඩිය. යාකව් දියණිය වත්ත පිටුපස මිහිදන් කොට සොහොන මත පොප්ලර් ගසක් සිටෙව්වේ ය. නිකොලායි සීරුණු අතපය හා හිසේ ඉදිමුම අඩුවන තුරු කාමරයට වී සිට නැවත කිසිදා ගමට නොඑන්නට නගරයට ගියේ ය. රහස නිකොලායි, යෙකැතරිනා හා යාකව් අතර රැකිණ.