Blog

"ඉරයි වැස්සයි කියන්නේ ලේසියෙන් එකවර හමු වෙන්නේ නැති දෙකක්..වැහි වලාකුළුවලට ඉර වැහිල යනවා.. ඒත් ඇතැම් දවස්වලට, ඉරත් වැස්සත් එකවර අත්විඳින්න අපිට පුළුවන්.. එහෙම දවසට අම්මා කියනවා ඇහිලා තියනවා "අව්වයි වැස්සයි නරියගෙ මඟුලයි"... නරියා කියන්නේ ලෝක සම්මතය අනුව හරිම කපටි සතෙක්.. නමුත් නරියත් නරි දෙනක් එක්ක ආදරය කියන දේ විඳිනවා දකින්න පුළුවන්.. එතකොට නරියා හැමදාම කරන්නේ නරි දෙනක් රවටන එකද? පුංචි කාලේ එහෙම හිතුවත් අදටත් ආදරය සහ රැවටීම අතර තියෙන සම්බන්ධතාවය ගැන ලොකු සැකයක් ජීවිතය තුළ ඉතිරි වෙලා තියෙනවා.. ලෝකයේ අනිත් හැමෝටම වැරදි වුණත් හැමෝටම වංක වුණත්.. එහෙම මනුස්සයෙක් වුණත් කාගේ හරි හිතක් ළඟ අවංක වෙන්නම බැරිද?...අපිට වැරදි කරල ගියත්.. අපිව රැවටුවත්.. ඒ මිනිස්සුන්ට තව කෙනෙක්ට අවංකව ආදරේ දෙන්න බැරිද..? "නරියා මිදි තිත්තයි" කියන්නේ මිදි කාලා නැති නිසා, දැනෙන අවංක ආදරය අත්විඳින්න නො ලැබුණහම අපි හිතනවා සැබෑ ආදරය කියල දෙයක් මේ ලෝකේ නැතුව ඇති කියලා.. හරියට නරියා මිදි තිත්ත ඇති කියලා හිත හදා ගත්තා වගේ.. අපිත් අත් නොවිඳපු නිසා සම්පූර්ණ ආදරයක් මේ ලෝකේ නැතුව ඇති කියලා අපි මතයකට එනවා.. ඒත් මට හිතෙනවා තිත්ත නැති මිදි නැතිම දුරකින් වුණත් මිදි රසවිඳින අය ඇති.. අද මට හූ හඬක් ඇහෙනවා... වංක බවට හංවඩු ගහපු ලෝකෙක කොතන හරි කවද හරි අවංක ආදරය තවමත් ඉතිරි බව මම විශ්වාස කරනවා. "ඉරත් වැස්සට කෝල නම් අද නරිත් හිරයක බැඳෙනවා අම්මා එහෙමයි කිව්වෙ... මතකෙට  තාම මට නම් හැඟෙනවා  නරිය කපටියි නරි දෙනක් වෙත  දෙබිඩි හිතුවිලි පානවා  පුංචි සන්දියෙ එහෙම හිතුවට  තාම ඒ හිත තියෙනවා  ලෝකෙ වරදක තබා තිබ්බට  ඌත් පෙම් සුව දන්නවා  තිත්ත නැති මිදි නොමැති දුරකින්  හූ හඬක් අද ඇහෙනවා" -මිහී- උපුටාගැනීම අවසන්. රචනය: මිහිරි ද සිල්වා.   ජීවත් වෙද්දි හිතේ තියෙන සමහර මතවලට කෙලින්ම ඇහැට ඇන්නා වගේ හැඟීමක් මෙහි එන මෙන්න මේ කොටස දුටුවාම දැනුණා:  "නරියා මිදි තිත්තයි කියන්නේ මිදි කාලා නැති නිසා..දැනෙන අවංක ආදරය අත්විඳින්න නො ලැබුණහම අපි හිතනවා සැබෑ ආදරය කියල දෙයක් මේ ලෝකේ නැතුව ඇති කියලා.. හරියට නරියා මිදි තිත්ත ඇති කියලා හිත හදා ගත්තා වගේ.. අපිත් අත් නොවිඳපු නිසා සම්පූර්ණ ආදරයක් මේ ලෝකේ නැතුව ඇති කියලා අපි මතයකට එනවා." අවංකව හිතල බලන්න... අපි ඒ විදියට හිත හදාගැනීමේ ක්‍රියාව, පෙරළා ආපහු ප්‍රශ්න කරනවානම් අපි ඒත් එක්කම කරන තවත් දෙයක් තියෙනවා... ඒ තමයි සොයා යාම. මං එහෙම කියන්නෙ ඇයි? අපිට හමුනොවුණු, ඒ නිසා ම ලෝකේ නැතැ'යි කියලා හිතාගත්ත දේ... "අනේ එහෙම නැති වෙන්න පුළුවන්ද? නොතිබෙන්න විදියක් නෑ, මට තවම හමුවෙලා නැති එකයි මෙතන වෙලා තියෙන්නෙ" ආදී වශයෙන් හිතමින් නැවතත් අර මුල් ම පියවරට ම ගිහින් ආපහු ඒ දේ හමුවෙන්නෑ කියල දැනෙන තැනටම එන එක. මේක විෂම චක්‍රයක් විදියට ඔහොම යනවා. මේ චක්‍රයෙ ගිහිල්ලා ගිහිල්ලා අන්තිමට මේ ලිපියෙ ම වචනවලින් කිව්වොත් මිදි කන්න පුළුවන් වෙනවා නම් එතැන ප්‍රශ්නයක් නෑ. කිසිසේත් ම නැහැ. එහෙම කෙනෙකුගේ ආකල්පය අභියෝගයට ලක් කිරීමට අවශ්‍ය නෑ.  නමුත් ඔය නොනවතින චක්‍රය තුළ තමන්ගේ සැනසීම සහ ආධ්‍යාත්මය දැවී යනවා නම් මේ අනවරත සොයා යාම සහ බලාපොරොත්තු වීමෙහි අවසානයෙහි තමාට හිතකර ප්‍රතිඵලයක් නොලැබෙන බවයි මගේ අදහස. ඒ වෙනුවට ජීවිතයේ වෙනත් ඉසව් වෙත පියමැනීමටයි මම රිසි වන්නේ.  ජීවිතයේ මොනව කරත්, අපි අන්තිමට බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ සතුටක්. පරාර්ථය තුළින් අනිත් කෙනෙකුගේ සතුට වෙනුවෙන් යමක් කරලත් අන්තිමට අපේ ආත්ම තෘප්තිය තමයි අපි බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ. කොටින්ම කිව්වොත් හිතේ සතුට. නමුත් අඥාත සම්භාවිතාවයක වාසි පැත්තට බරවෙලා හොයහොයා යන්න තරම් ජීවිත කාලයක් නැති බව නොකියා කොහොමද? තරුණකම තණ අග පිනි බිඳුවක් වගේ. මේ තිබුණා, මේ නෑ. මේ කෙටි ජීවිත කාලය පුළුල් වපසරියක පතුරවා එහි වර්ණය දකින්න නම් ලිපියේ වචනවලින් ම කිව්වොත් කන්න මිදි ම හොය හොය යනවාට වඩා, කවදාහරි මිදි තියෙන ක්ෂේම භූමියක් ගැන බලාපොරොත්තු තියාගන්න මහන්සි වෙනවට වඩා කන්න දේකට ලෝකෙ තියෙන්නෙ මිදි නොවන බවත්, මිදිවල තියෙන මිහිර ඒ දේවල්වලින් නොලැබුණත් තමන්ගේ අර කිව්ව ආධ්‍යාත්මික සැනසීමට වැඩි වටිනාකමක් දෙන එකේ වටිනාකම මීට වඩා අවබෝධ කරගෙන ජීවිතේ ඉස්සරහට යනවානම් මීට වඩා වටීවි.  අපූරු පබැඳුමක්! කවි කියන්නෙ කවි. දේව වාක්‍ය නෙවෙයි. පරම සත්‍යයත් නෙවෙයි. නමුත් කාල්පනික ලෝකවලට ඒ දේවල් කරන ආරාධනය අපි නොදැක්කා සේ යාම ප්‍රඥාවේ නාමයෙන් නොකළ යුතුයි.