Blog

මේ සුවිසල් වූ ලෝකය තුළ ඔබ මා ජීවත් කර වන්නා වූ යම් බලවේගයක් වේ ද එය ප්‍රේමය ලෙසින් මම නම් කරමි. කලලයක් ලෙසින් මව් කුස තුළ පිළිසිඳගත් දා පටන් දිවි ගමන නිමා කරන තෙක් සරන මේ දීර්ඝ චාරිකාව තුළ අප ඉදිරියට ගෙන යන බලවේගය වනුයේ ප්‍රේමය යි. ඒ අතරින් ද ස්ත්‍රියක් හා පුරුෂයෙක් අතර ඇති වන්නා වූ ප්‍රේමය වනාහි එක් ආත්මයක් ශරීර දෙකක් තුළ ජීවත්  වන්නා සේ වූවකි. ඔබ මෙම ලිපිය කියවන මොහොතේ දී ද මේ ලොව දහසකුත් පෙම්වතුන් ප්‍රේමය විඳිනවා ඇති;එලෙසම අහිමි වූ ප්‍රේමයේ විරහව විඳිනවා ඇති. ප්‍රේමය අහිමි ව විඳින විරහවත් ප්‍රේමයක් ම නොවන්නේ ද? අහිමිව ගිය මතකයන් තුළ ආත්මය ජීවත් කිරීම ම ප්‍රේමයක් නොවන්නේ ද? මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන් "නැත ලොවේ අන් රසඳුනා ආදරය සේ සුව දෙනා" වශයෙන් ද ප්‍රේමය විග්‍රහ කරනුයේ ඒ හේතුව නිසාවෙන් විය හැකිය. කවදා ආලය කළ ද කොතැනක සිට ආලය කළ ද ආලය කවදත් ආලයම වන බව ලෝ ප්‍රකට  සාහිත්‍යධරයෙක් වන ගබ්රියෙල් ගාර්ෂියා මාර්කේස් තම කොලරා කාලයේ ආලය නම් ග්‍රන්ථයෙහි දක්වයි. ප්‍රේමය ලෙසම මිනිස් හදවතට ආමන්ත්‍රණය කළ හැකි තවත් ආත්මීය භාෂාවක් වේ ද එය සාහිත්‍යයයි. ඒ අතරින් ද ගීත සාහිත්‍යය පන්ති භේදයකින්, ආගම් භේදයකින්, කුල භේදයකින්, ජාති භේදයකින් තොරව සෑම හදවතක් ම සංස්පර්ශය කරන්නකි. සැබැවින්ම එය මානවවාදී වූවකි. ප්‍රේමයත් - ගීතයත් අතර පවතිනුයේ අවියෝජනීය සබඳතාවකි. එකී සබඳතාව මනාව පිළිබිඹු වන්නා වූ ගී පද පෙළක් නෙත ගැටුණු කල්හි එහි රසය නොවිඳ ඉවත් වන්නට ළතෙත් වූ හදකට නොහැකි වීම අරුමයක් නොවනු ඇත.               "මේ කිරුළ බර වැඩි දේවි                  ගිනි ගැනී ළය රිදුම් දේවි                  ඔබම පැලඳූ සිරස                  ප්‍රේමයේ මිණි කිරුළ                  තවම මා හිස රඳයි දේවි                  එයම මට බර වැඩී දේවි" බණ්ඩාර ඇහැළියගොඩයන්ගේ පද ඇමිණුමකට රෝහණ වීරසිංහයන්ගේ සංගීතය මුසු කොට අමරසිරි පීරිස් ශූරීන්ගේ සහ නව පරපුරේ ගායන ශිල්පිනී උමාරියා සිංහවංශ මහත්මියගේ අද්විතීය වූ හඬ සුසංයෝජනයෙන් ගැයෙන මේ ගීතය ප්‍රේමය නම් කුමක්දැයි යන්න ලොවටම හඬගා කියන්නකි. ස්ත්‍රියක් හා පුරුෂයකු අතර ඇතිවන ප්‍රේමය විශ්වාසය යන අත්තිවාරම මත ගොඩ නැගෙන්නා වූ නිවසක් බඳු වූවකි. එබැවින් සැබෑ ලෙසම අව්‍යාජ වූ පෙම්වතුන් දෙදෙනෙක් දරා සිටින්නේ කිරුළක් බඳු වූ වගකීම් සමුදායකි. මන්ද යත් ඔවුන් එහිදී භාරගනු ලබන්නේ තවකෙකුගේ සිතක් වන බැවිනි. එය වීදුරු බඳුනක් මෙන් වූවකි. යම් ආකාරයකින් බිඳී ගියහොත් නැවත කිසිදින යථා තත්ත්වයට පත්කළ නොහැකි වූවකි. එබැවින් කිරුළක් හිසෙහි දරා සිටින්නා සේ වගකීම් රාශියක් ඒ තුළ ගැබ්ව පවතී. ගීතයේ සඳහන් වන්නා වූ කථකයා ද තම ප්‍රේමයේ හිමිකාරිය පැළදූ කිරුළ තවමත් හිසෙහි දරා සිටියි. නමුදු දැන් ඔහුට එය බර වැඩි බව ඔහු පවසයි. තම ප්‍රේමය අහිමි වීම තුළ පුද්ගලයකු ලබන ආත්ම සන්තාපය කොතෙක් නම් වේ ද යන්න බොහෝ දුරට වැටහෙනුයේ එම අත්දැකීම ලැබූවෙක් පමණි. නමුදු රචකයා මෙහිදී එම සන්තාපය සහෘද හදවතට දැනෙන තරමටම හෘද ස්පර්ශීය වදන් ඇමිණීමක් සිදු කර තිබේ. එමෙන්ම "ඔබම පැලඳූ සිරස ප්‍රේමයේ මිණිකිරුල තවම මා හිස රඳයි දේවි" යන පද වැල විරහවේ දරා ගැන්මත් වෙන්වීම තුළ වුවද අසීමිතව පෙම් කිරීම යන්නත් මනාව පිළිබිඹු කරයි .                 "සඳ කිඳුරු භවයේ සිට ආමි                   දුක සතුට සමව ඉවසීමී                   එදා සිට සපථ කළ                    ප්‍රේමයෙන් ආතුර ව                    පැමිණි මග මෙයින් නිම වේවි                   සමුගන්න අවසරයි ස්වාමි" සඳ කිඳුරු පුවත වනාහි මෙලොව පරමාදර්ශී ම පෙම්වතුන් වන සිදුහත් යශෝදරා පෙම් භව චාරිකාවේ එක් නැවතුමකි. රචකයා මෙහි දී තම නිර්මාණය සඳහා බුදු සමයෙන් ආභාෂය ලබා ගෙන තිබුණද එය තම නිර්මාණයට උචිත සේ ගලපා තිබේ. ගීතයේ කතා නායිකාව තම හඬ අවදි කරනුයේ මෙහිදීය. ඔබ මා එක්ව පැමිණි මේ ආත්මීය චාරිකාව තුළ මේ භවයෙන් අප වෙන් විය යුතුව ඇත. පෙර දී පිළින දුන්නා වූ පරිදි අප එක්ව ආ කාලය සිහිනයක් සේ ගෙවී ගොස් තිබේ. එහි අවසානය කරා අද අප ලංව සිටියද මෙය අවසානයම වේද යන්න මා හට අවිශ්වාසය. කෙසේ වුවද යථාර්ථය වන්නේ මෙය නම් එය අප පිළි ගත යුතුම වන්නේ නොවේද ? එබැවින් පෙම්වත අසීරු වූ මුත් මේ වෙන්වීමට මම ඔබෙන් අවසර අයදිමි. සැබැවින්ම රචකයා මිනිස් හදවතෙහි දුර්වලම වූ නිලයන් ස්පර්ශ කිරීමට සරල වූ පද කීපයක් පමණක්ම උපයුක්ත කර ගැනීම විස්මය දනවන්නකි. මෙහි සඳහන් වන පෙම් පුවත විරහවට ඉඩදී දිවෙන්නකි.විරහව කොතෙක් අමිහිරි වුවද දෛවය එය ලබා දෙන්නේ නම් මග හැර යාමට කාටනම් හැකිද? මිතුරියක්, සොයුරියක්, සෙනෙහස පිදු මවක්, මග නොමග කියා දුන් ඇදුරුතුමියක්ව කථකයාගේ දිවියෙහි කොටසක් වූ පෙම්වතිය තම දිවි මග නිමා කිරීමට සූදානම්ය.ආත්ම ගණනක් එක්ව යන්නට සුසැඳි මග අද ඔහු තනි වන්නට නියමිතය.ප්‍රේමයෙන් ආර්ද්‍ර වූ හදකට එය කොතෙක් නම් වේදනාවක් විය හැකිද. විටෙක එම වේදනාව මෙලෙස විය හැකි යැයි මා හට හැඟෙයි. කෙසේදයත් සරච්චන්ද්‍රයන් සිංහබාහු නාට්‍යයේ දක්වන  "පුතු සෙනේ මස් නහර හම සිද  ඇට සොයා ගොස් ඇට තුළට වැද  ඇට මිදුළු තුළ රඳා සිට දුක් දෙයි නිබන්දා" වශයෙනි.එහිදී සිංහයා දවනුයේ පුත්‍ර ස්නේහයයි. මෙහිදී ඒ ආකාරයෙන්ම කථකයා දවනුයේ විරහවේ වේදනාවයි.                         "දෙසිත් යා කර බැඳී                            ප්‍රේමයට ඉඩ නොදී                            යන මොහොත ඇත රැඳී                             මේ භවය මට මදි                             පෙර පුරුදු ස්නේහය ම පාමි                             අපි යළිදු මුණ ගැසෙමු ස්වාමි" "අපි යළිදු මුණ ගැසෙමු ස්වාමි"එය සැබැවින්ම අවිනිශ්චිත වූවක් නොවෙයිද? අවිනිශ්චිත වූ මේ දිවිය තුළ මතු භවයක් සැබැවින්ම පවතීද? පැවතිය ද එම භවයේ දී නැවත ඔවුන් මුණ ගැසේවී ද? ප්‍රේමය මෙතරම් නම් හදවත දවන්නක් වන්නේ කෙසේද?  ඇය සතු අවසන් බලාපොරොත්තුව මතු භවයක අඩක් නිමකළ මේ පෙම් පුවත සම්පූර්ණ කිරීමයි. ප්‍රේමයෙන් වෙලුනු හදවත් කෙසේ නම් මේ වියෝව දරන්නේද යන්න පුදුමයකි. ප්‍රේමය නම් හිමිවීම ම යැයි අදහන ලොවක මෙහි දැක්වෙන ප්‍රේමය නිර්වචනය කරනුයේ කවර වූ නිර්ණායකයන් මතද? එය සහෘද ඔබට බාර දෙන්නෙමි. ප්‍රේමයෙන් දැවුණු හදවත් සුවපත් වන්නටත්, ප්‍රේමය හිමිවූ සිත් තව තවත් සැනසෙන්නටත් මෙම ගීතය මගින් ලබාදෙන උත්ප්‍රේරක බලය අමිල වූවක් බව අවසන් වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුමය.   මේ කිරුළ බර වැඩි දේවි  ගිනි ගැනී ළය රිදුම් දේවි ඔබම පැලඳූ සිරස  ප්‍රේමයේ මිණිකිරුළ  තවම මා හිස රඳයි දේවි  එයම මට බර වැඩී දේවි     සඳකිඳුරු භාවයේ සිට ආමී දුක සතුට සමව ඉවසීමී එදා සිට සපථ කළ  ප්‍රේමයෙන් ආතුර ව පැමිණි මග මෙයින් නිම වේවි  සමුගන්න අවසරයි ස්වාමි    මිතුරියක සොයුරියක සෙනෙහසම පිදු මවක  මග නොමග කියාදුන්  ඇදුරුතුමියයි වරක  සංසාර සාගරෙන් පාවී මවෙත ආ සඳ කිඳුරු දේවි    මිතුරියක සොයුරියක මවක පිය සොඳුරියක මග නොමග කියා දුන් ඇදුරුතුමිය වරෙක  ආ ගමන නිමා කර පේවී  නික්මයයි සඳකිඳුරු දේවි    රැයම නොනිදා රැඳී  මගෙ නෙතු මත හිඳී මතක ගිලිහෙනු නොදී  ඔබ මසිත පිරිමදී සසර මග අතනොහැර පේවී යළි එකට මුනගැහෙමු දේවි    දෙසිත් යා කර බැඳී  ප්‍රේමයට ඉඩ නොදී  යන මොහොත ඇත යෙදී මේ භවය මට මදි  පෙර පුරුදු ස්නේහය ම පාමි  අපි යලිදු මුණගැහෙමු ස්වාමි...