Blog

ගලන්න ගලන්න ගලන්න ගලන්න ගංගාවක් වී උල්පත පසු කර... වැවක් වෙලා නතර වෙන්න නෙලුම් මලක් යට ..... විල් දිය මත ගල් කැටයක් වැටුණු වෙලාවට... රැල් සිය දහසක් නැගේවි රිදිලා හදවත... දූවිල්ලෙන් වැසුණු දාට මුලු මිටියාවත... සිහිකරන්න කඳු පාමුළ මව්කිරි උල්පත... බිම්මල් යට පිපුණු පැතුම් පෑගී යන විට.. කඳු මුදුනට නැග බලන්න ජීවිතයේ උස... ●පදරචනය: ආචාර්ය රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ ●සංගීත අධ්‍යක්ෂණය: ප්‍රේමසිරි කේමදාස ●ගායනය: ඉන්දිකා උපමාලි මහාචාර්ය ආරියරත්න ඇතුගල විසින් "රම්‍ය නගරය" (1994) ටෙලි නාට්‍යය නිර්මාණය කරන ලදුව එහි එන ගීතයක් ලෙස මෙය සඳහන් වෙනවා. ජීවිතය ගැන අපූරු සංකල්පනාවන් රැසක් සරල බසකින් ලියැවුණ මේ ගීතය ගැන විමසීම මෙවර අපගේ විචක්ෂණාක්ෂියට භාර කරමු. "ගලන්න ගලන්න ගලන්න ගලන්න ගංගාවක් වී උල්පත පසු කර... වැවක් වෙලා නතර වෙන්න නෙළුම් මලක් යට..." ගංගාවක් ආරම්භවන්නේ උල්පතකින්. නමුත් හැම ගඟක් ම එකම විදියට ගලා යන්නේ නැහැ. සමහර ගංගා පොළොව යටින් ගලාගෙන යනවා. සමහර ඒවා ගල්පරවල හැපෙමින් ගලාගෙන යනවා. ඒ වගේම හැම ගඟක් ම අන්තිමට මුහුදට වැටෙන්නෙත් නෑ. සමහර ගංගා වැවකින් කෙළවර වෙනවා. එතැන් ඉඳන් තවත් ගඟක්. සමහරවිට ඔය දෙවැනි ගඟ නම් මුහුදට වැටෙන්න පුළුවන්. අපේ ජීවිතත් ඒ වගේ. අපි හැමෝම උල්පතකින් ආරම්භ වෙන්නෙ. "අම්මා" සහ "තාත්තා" නමැති උල්පතින්. නමුත් අපේ ජීවිත ගලාගෙන යන විදිය හරිම වෙනස්. සමහර ජීවිතවලට අතු ගංගාත් සම්බන්ධ වෙනවා. ඒ වගේ අපේ ජීවිත ගමනේ දී අපිට විවිධ අය මුණගැහෙනවා. අපේ ජීවිතේට ඒ අය එනවා, යනවා, එකතුවෙනවා, වෙන් වෙනවා... ජීවිතයේ අවසානයේ දී අපි නතරවෙන තැන් පවා වෙනස් වෙනවා. අපි සමහරු අප ප්‍රාර්ථනා කරන දේවල් ඉටු කරගන්නවා. සමහරු සදාකාලිකව කුමක් හෝ දේවල් නිසා විඳවනවා. මේ කුමක් සිදුවුණත් අපි හැමෝම කැමතියි ලස්සන ජීවිතයක් ගත කරන්න. එහෙම නේද? උල්පතෙන් ඉපදිලා අපට එහෙමම එක තැන පල් වෙන්න බෑ. අපිට උල්පත පසුකරගෙන ඉදිරියට ගමන් කරන්න වෙනවා. තත්ත්පර, පැය, දින, සති, මාස, අවුරුදු ගණන් පසුකර අපිට ජීවිතයේ ඉදිරියට යන්න වෙනවා. එහෙම යද්දි සිදුවෙන සුබ, අසුබ, සැප, දුක් හැමදේම ජීවිතයෙන් අපිට ලැබෙන තිළිණ විදියට භාරගන්න වෙනවා. උල්පතින් ඈත් වෙනවා වගේමයි අපිට මව් තුරුලින්, පිය තුරුලින් වෙන්වෙලා සමාජයට පියනගන්න වෙනවා. සමාජයත් එක්ක මුහුණදෙන්න වෙනවා. හැමදාම එක ම තැන ඉන්නත් බෑ. වෙනස් වෙනස් වැඩපලවල වැඩ කරන්න, වෙනස් විද්‍යායතනවල අධ්‍යාපනය ලබන්න අපිට සිද්ධ වෙනවා. විවිධ මිනිසුන් සමග පෑහෙන්න, ගණුදෙනු කරන්න අපිට සිදුවෙනවා. ඔබ එකවතාවක් හෝ වැවක් දැකලා තියෙනවා ද? දැකල තියෙනවා ද වැව් තලය උඩ ලස්සනට මල් පිපිලා තියෙන විදිය? මල් ඉරඑළියට දිලිසෙන හැටි? වතුර නිල්කැට වගේ බබළන හැටි? නෙළුම් මල අපේ කලාකෘති තුළ පවිත්‍රත්වය, ආධ්‍යාත්මික දියුණුව, උන්නතිය ගැන කියාපාන්න යොදාගත් අවස්ථා බොහොමයි. හොඳම උදාහරණය තමයි අපේ සඳකඩපහණ. එතැන නෙළුම් මලින් සංකේතවත් වෙන්නේ නිර්වාණය. ගීතයට ලෝකෝත්තර විග්‍රහයක් දෙනවානම් මේ ගලාගෙන යන ජීවිතය අවසන අපිට ආධ්‍යාත්මික ගුණ වගාවකට යොමුකරගන්න පුළුවන් නම් අපට අත්කරගන්න පුළුවන් උපරිම සැපත ඒක කියලයි මට හිතෙන්නෙ. නෙළුම් මලෙන් ඕනෑම සුබ, යහපත්, සනීපදායක දෙයක් ගැන අපට හිතාගන්න පුළුවන්. ඒක ඉගෙනගන්න වයසේ පසුවන දරුවෙකුට නම් උසස් අධ්‍යාපන වරම් දිනාගැනීම, උපාධි පාඨමාලාව ඉතා විශිෂ්ට ලෙස සම්පුර්ණ කිරීම වගේ දෙයකට අදාළ කරගන්න පුළුවන්. මෑතකදී මේ ගීතය ලියූ ආචාර්ය රත්න ශ්‍රී විජේසිංහයන් ම අරගල භූමියකදී මේ "ගංගාවක් වී ගලන්න උල්පත පසුකර - වැවක් වෙලා නතර වෙන්න නෙළුම් මලක් යට" කියන පේළි දෙක මතක් කළා. ඒකෙන් තේරුම්ගන්න පුළුවන් අපේ ජීවිතේ අපි වෙහෙස මහන්සි වෙන ඕනෑම දෙයක අග්‍රඵලය නෙලාගැනීම මේ නෙළුම්මල් කතාවෙන් අදහස් වෙනවා කියලා. විමුක්තිය උදෙසා සටන් වදින ජනතාවගේ ජයග්‍රහණය නෙළුම් මලක් තරම් පූජනීයයි! අපි මේ මොන ජයක් ලැබුවත් අපේ ජීවිතේ අන්තිමට සැනසීම කියන දේ තියෙන්න ඕන. වැවක් වෙලා අපි වසුරු ගොඩක් යට නවතින්න වුණොත්? ගන්ධස්සාරෙ වෑහෙන කුණු ගොඩක් අපේ උඩ පාවුණොත්? එතකොට අපට මොන වගේ ඉරණමක් අත් වෙයි ද? ඒ නිසා වැවක් වෙලා නතර වෙද්දි අපි නවතින්නේ කොතැන ද? කොහොමද? කුමක් එක්කද කියලා අපි තීරණය කරන්න ඕන. ඒක නෙළුම් මලක් ද...? කුණු ගොඩක් ද...? වසුරු ගොඩක් ද...? ජපන් ජබර ගොඩක් ද...? තීරණය ඔබේ අතේ. "...විල් දිය මත ගල් කැටයක් වැටුණු වෙලාවට... රැල් සිය දහසක් නැගේවි රිදිලා හදවත..." ඉතින් අපේ ජීවිතය එහෙම වැවක් විදියට, එහෙමත් නැතිනම් විලක් විදියට තියෙද්දි අපේ ජීවිතය මතට විවිධ දේවල් පතිත වෙන්න පුළුවන්. වැවක් මතට ගල් කැට, පලතුරු ගැට, වසුරු, වැහි වතුර වගේ නොයෙක් දේවල් වැටෙන්න පුළුවන්. එයින් වැව් හදවත කැලඹෙන්න පුළුවන්. අපේ ජීවිතේ කලඹන, දෙදරවන දේවල් කොයිතරම් වෙලා ඇති ද මේ වෙනකොට? තවත් කොයිතරම් දේවල් සිද්ධ වේවි ද? හැබැයි ඒ හැම අවස්ථාවක දී ම ජීවිතේ අලුතින් රැලි නැගේවි. වැවක් එහෙමම නිසලව තියෙනවාට වඩා රැලි නැගෙද්දි ලස්සනයි. අපේ ජීවිතයේ ලස්සනට සුමටව සිදුවුණ දේවල්වලට වඩා අපිට මතක හිටින්නේ සහ අපි දෙයක් ඉගෙනගෙන තියෙන්නේ සිදුවෙච්ච දරුණුම, කුජීතම දේවල්වලින්. එහෙම හිතෙන්නැද්ද? යකඩයක් පන්නරය ලබන්නේ තවත් තවත් තැලෙන පමණටයිනෙ. සඳුන් කොටයක සුවඳ විහිදෙන්නෙ ඒක කැපෙන තරමට. ඉතින් ගල් කැටයක් දෙකක් එහෙම වැටුණට කමක් නෑ. රැලි නැගුණ දෙන්...හදවත රිදුණ දෙන්...ඒත් කාලයත් එක්ක හදවත තවත් හයිය වේවි...! "...දූවිල්ලෙන් වැසුණු දාට මුළු මිටියාවත... සිහිකරන්න කඳු පාමුළ මව්කිරි උල්පත..." ගීතය පුරාවටම කේමදාස සලකුණ අපිට පේනවා. එතුමන්ගේ සංගීත ආර අපිට සිහිගන්වන වයලීන වාදනය සහ කීබෝඩ් වාදනය ඉතා අගෙයි. ගීත ගායන විලාසය වුවත් ගඟක් ගලා යන අයුරු අප ඉදිරියේ මවන්නට සමත් වුණු බව මට දැනුණා. අපේ ජීවන මිටියාවත හැම වෙලාවෙම නිල්ල නිලන තණපිට්ටනිවලින් ම සමන්විත වෙන්නෙ නෑ. සමහර විට වැස්ස වැහැලා මඩ ගොහොරු හැදෙන්න පුළුවන්; නියං කාල ආවොත් පොළොව වේලෙන්න පුළුවන්; දූවිල්ලෙන් වැහිලා යන්න පුළුවන්. ඒ කොයි මොහොතෙත් අමතක නොකරන්න කඳු පාමුළ මව්කිරි උල්පත. අපේ ආරම්භය එතැන. කවදාවත් මුල අමතක කරන්න එපා. මුල් සිඳගන්න එපා. අනිත් අතට මව්කිරි උල්පත අපි දිහා හැමදාමත් බලාගෙන ඉන්නවා අපි ගලාගෙන යන විදිය. අපේ ජීවිතයේ අපව හදා වඩන්න දුක්මහන්සි වෙච්ච කට්ට කාපු අතොරක් මිනිස්සු අතරේ ඔවුන්ගේ ප්‍රාර්ථනය අපි අපේ ජීවිතයේ සුගතිය කරා ගමන් කිරීම යි. එනිසා ඒ කිරි උල්පතේ ප්‍රාර්ථනාවන් හැමවෙලාවෙම හදවතේ හරිමැද්දෙ පරිස්සමට තියාගන්න. ඔබට වරදින්නේ නෑ! "...බිම්මල් යට පිපුණු පැතුම් පෑගී යන විට... කඳු මුදුනට නැග බලන්න ජීවිතයේ උස..." බිම්මලක හෙවණේ වුණත් මහමෙරක උපත සිද්ධ වෙන්න පුළුවන්. පුංචිම පුංචි හිතක් ඇතුළේ ලෝකයක් වටින සිහිනයක අංකුරය පැළවෙන්න පුළුවන්. වැදගත් වෙන්නේ ඒ අදහස් කොතැනක හටගත්තා ද කියන එක නෙවෙයි. ඒ අදහසින් ලෝකෙට කරන්න පුළුවන් මොනවාද කියලයි. අපිට මොන වගේ තැනක වැටෙන්න, වාසය කරන්න ලැබෙයිද කියලා අපිට හැමවෙලාවෙම තීරණය කරන්න බෑ. නමුත් අපට වැටෙන තැන පැළවෙන්න, දළුදාන්න, මල් හටගන්වන්න සිදුවෙනවා. ඒක අපේ හිතේ ශක්තියෙන් කරන්න ඕන දෙයක්. හැබැයි ඒ බිම්මල් පයකට පෑගෙන්නත් පුළුවන්. ඒ තමයි ජීවිතේ හැටි. බලා ඉඳිද්දී දේවල් වෙනස් වෙනවා. කරන්න හිතාගෙන ඉන්න දේවල් අසාර්ථක වෙනවා. එහෙම වුණත් අපිට කන්දක් වගේ ජීවිතේ උසක ඉඳන් බලන්න පුළුවන් නම් කොච්චර හොඳ ද? මිටියාවත්, තැනිතලා, උස්බිම්, පහත්බිම්, සානු...ඒ හැමදේම බලාගන්න පුළුවන්. එතකොට අපිට තේරෙනවා ජීවිතේ කියන්නෙ ඒ වගේ නැගීම්-බැසීම් තියෙන තැනක් නේද කියලා. ඒ නිසා අපි කන්දක් වෙනවද නැද්ද කියන එක මත අපි ජීවිතය දිහා බලන්නේ කොයිතරම් උසකින් ද කියන එක තීරණය වෙනවා. උස වැඩි වෙන තරමට අපට ජීවිතය දිහා බලන්න පුළුවන් ප්‍රමාණයත් වැඩිවෙනවා. ඉතින් වැවක් වගේ වෙන්න වගේ ම කන්දක් වගේ වෙන්න අපිට පුළුවන් නම් ජීවිතය මීට වඩා පුළුල් ව, උපේක්ෂා සහගතව වගේම දියුණු විදියට දැකබලාගන්න ඔබටත් හැකිවේවි!