Blog

තෙත බේරෙන කොණ්ඩෙත් උඩට කරල බැඳගත්තු අයෝමි ඇඳට ආවෙ සිංදුවක් අහන්න හිතාගෙන. "අක්කා හිටිය නම් මට බනීවි. හවස් වෙලා නෑවා මදිවට තව කොණ්ඩෙත් බැඳගෙන කියලා" අයෝමිට තනියමත් හිනා ගියා තම නෑනා මතක් වෙලා. නින්දත් නොනින්දත් අතර ඉන්න මොහොතක වාහනයක නලා හඬක් ඇහිල පියවි ලෝකෙට ආව ඇය , අමුත්තන් කවුරුදැ'යි විපරම් කරමින් කරමින් දොර විවර කළා. පුංචි පැංචියකුත් තුරුල් කරගෙන කාරයෙන් බැස්ස ඒ හුරුපුරුදු රුව ඇයව තිගැස්සුවා. කවදා හෝ මේ අවස්ථාවට මුහුණදීමට සිදුවන බව ඇය දැන උන්නත්, මෙතරම් ඉක්මනින් මේ දේවල් සිදුවීම ඇය අපේක්ෂා නො කළ තත්ත්වයක් වුණා. ඒ ඇගේ කුඩා කල සිටම මිතුරිය පාරමී. කුඩා සිඟිත්තියව බිමින් තියපු පාරමී දුවවිත් තම යෙහෙළියව වැළඳ ගත්තා. නෝක්කාඩු මුහුණකින් යළි ඇගෙන් ඉවත් වූ ඕ, "උඹට ඒම නොකර ඉන්න තිබ්බෙ අයෝ....අඩුම තරමෙ උඹට මගෙ වෙඩින් එකටවත් එන්න තිබුණා." "අනේ සොරි මැණික.මම එන්න ට්‍රයි කරා බං.ඒත් වැඩේ හරි ගියෙ නෑ. "අවුරුදු පහකට පස්සෙ හම්බුණු හොඳම යාළුවට පළවෙනි වචන ටිකෙන් ම බොරු කරන එක ම යාළුවා මම වෙන්න ඇති" අයෝමිට හිතුණා. කාර් එක පාක් කරල පුංචි දුවත් වඩාගෙන ඒ දිහාවට එන කාවිංගට මූණ දෙන්න අයෝමි දිගු සුසුමක් එක්ක සූදානම් වුණා. "කාවිංග, මේ අයෝමි. මම හැමදාම ඔයාට කියන්නෙ මෙයා ගැන තමයි. කොහෙද ඉතිං ඒ කාලෙ දෙවනි මනමාලිට ඉන්නම් කිය කියා විහිළු කළාට අඩුම තරමෙ වෙඩිං එකටවත් ආවෙ නෑ. හරියනකොට ඔහොම තමා."පාරමීගෙන් දිගටම නෝක්කාඩු. අවුරුදු පහකට පස්සෙ ආයෙත් හම්බුණු ඒ ඇස් දිහා අයෝමි බලන් හිටියෙ නොසන්සුන් බවකින්. අයෝමිටත් වඩා මේ දේවල් වලින් කලබල වුණේ කාවිංග. කාවිංග මෙහෙම දෙයක් කිසිම වෙලාවක බලාපොරොත්තු නොවෙන්න ඇති...අයෝමිට හිතුණා. පාරමී කියන දේවල් වලට අසිහියෙන් වගෙ උත්තර බඳින කාවිංග දෙලොවක අතරමං වෙලා හිටියෙ. ජීවිතේ තමන් වැඩියෙන් ම ආදරේ කළ ඒ ඇස් ඉදිරිපිට නන්නාඳුනන ලෙස සිටීම තමා සිතා සිටි තරම් ම පහසු නොවන බව අයෝමිට වැටහෙමින් තිබුණා. "උඹ කාටවත් නොකිය රට ගියපු එකයි මගෙ වෙඩින් එකටවත් නාව එකයි අමතක කළත්...උඹ ආයෙ ලංකාවට ආව බව නොකිව්ව එකට නම් සමාවක් නෑ අයෝ. නේද කාවිංග?" පාරමී කීවෙ මවාගත් අමනාපයකින්. "ඔයා ලංකාවට ආව බව නම් ආරංචි උනේ පෙරේදා.මම නම් ඊයෙම එන්න හැදුවේ. කොහෙද කාවිංගට වැඩ කිව්වනෙ. අනික් හැමදේකට ම වඩා තමන්ගෙ රාජකාරි ලොකු කර ගන්න පුරුද්ද කාවිංගට ආවෙ අද ඊයෙ නොවන බව කියන්න ඕනි වුණත් අයෝමි කෙටි හිනාවකින් තම හැඟීම් යටපත් කර ගත්තා. තව දුරටත් මේ සිද්දවෙන දේවල් වලට මූණ දෙන්න බැරුවද කොහෙද චූටි දෝණිට මල් පෙන්වන මුවාවෙන් කාවිංග එළියට බැස්සෙත් , අයෝමිගෙ අයියයි නෑනයි එයාලගෙ චූටි පුතුයි ගෙදර ආවෙත් එකම මොහොතක. "මෙයාලටත් මේ වෙලාවෙම එන්න ඕනි වුණානෙ"අයෝමි තව තවත් අසරණ වුණා. අයෝමි ලංකාවට ඇවිත් වැඩි දවසක් නොගියට මේ ටික දවසට පුතා අම්මට වැඩිය එකතු අයෝමිටයි. කොහෙ ගිහින් ආවත් අයෝමිගෙ උකුලට පැනල හුරතල් වෙන පොඩ්ඩා අද කවදාවත් නැතිව අයෝමිව මග ඇරල අලුත් අමුත්තට කිට්ටු වෙනකොට අයෝමිගෙ මුලු ඇඟම සීතල වුනා. ඈත තියා හිනාවීගෙන ආපු අයියා පුතුගෙ අතින් අල්ලගෙන දොරකඩ ඉන්න කාවිංගව දැකල ගැස්සෙනව අයෝමිට හොඳටම තේරුණා. මද වේලාවක් කාවිංග දිහා බලන් හිටපු ඔහු ආපිටම යන්න ගියෙ අයෝමිටත් රවාගෙන. "මොකද අනේ අයිය තරහින් වගේ ගියෙ?" පාරමීගෙත් මුහුණ මැළවිලා තිබ්බෙ අයියගෙ හැසිරීමට. තමන්ගෙම නංගියෙකුටත් වඩා හැමදාමත් අයෝමිට ආදරය කළ ඇගේ නෑනා මෙවරත් ඇයව බේරා ගත්තා. "මාත් එක්ක පොඩි රංඩුවක් නංගි. දන්නැද්ද ඉතිං පොඩි දේටත් තරහ යනව අයියට. ඔයාල ගොඩක් වෙලාද ඇවිත්?ඔයාල කතා කර කර ඉන්නකො. මම වොෂ් එකක් දාන් එන්නම්" අක්කා ලැබුණු පළවෙනි අවස්ථාවෙදි ම එතනින් මග ඇරිය කියලයි අයෝමිට හිතුනේ. "පාරමී...මම බොන්න දෙයක් අරන් එන්නම්"අයෝමිටත් ඕනි වුනේ විනාඩි කීපයකට හරි එතනින් මිදෙන්නයි. "කූල් දෙයක් ගේන්න අයෝ..හරි රස්නෙයි" දෙහි බීම දෙකකුයි කෝපි කෝප්පයකුයි පිරි බන්දේසියක් අරගෙන සුළු වේලාවකින් අයෝමි එතනට ආවා. පුතයි දුවයි අත් අල්ලගෙන මිදුල පුරා දුවනවා. කාවිංග ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. පාරමීත් එළියට වෙලා පොඩි දෙන්නගෙ කෝලං බලබලා හිටියෙ."ඔයාල ඔක්කොම එළියෙද? ඒනම් ඔන්න මෙව්වත් එළියටම ගෙනාවා" එළියෙන් ඉඳගන්න හදල තියන පුටුවකින් වාඩි වෙමින් ඇය බන්දේසිය මේසය මත තැබුවා. "අර දෙන්න හරි එකතුයි නේද අයෝ. බලන්නකො ඉක්මනටම යාළු වුනු හැටි. අපේ දුව වැඩිය පිරිමි ළමයින්ට කැමතිත් නෑ. පුතුට දැන් වයස කීයද බං?" "එයාට දැන් හතරයි පාරි. අක්කගෙයි අයියගෙයි පණ එයා" කාවිංග ළමයි සෙල්ලම් කරන දිහා බලබල ම පුරුද්දට වගේ කෝපි එක අතට ගත්තා. "අනේ කාවිංග ඕක අයෝමිගෙ. ඔයා මේක බොන්න" පාරමී කාවිංගට දෙහි එකක් ලං කරා. කාවිංග කවදත් දෙහිවලට කැමති කෙනෙක් නෙවෙයි. ගිනි ගහන අවුවක වුණත් උණුම උණු කෝපි එකක් රස කර කර බොන්න පුළුවන් අපූරු හැකියාවක් කාවිංගට තිබ්බා. බැඳල අවුරුදු පහක් ගියත් තාම පාරමී කාවිංගව අඳුරන්නෙ නෑ.... අයෝමි සිතින් සිනාසුණෙ සමච්චලේට. "අනේ ඒකට මොකද මම මේක බොන්නම්. ඔයා කෝපි එක බොන්න. " අයෝමි වෙනසක් නොපෙන්වා කිව්වා. කාවිංග කෝපි එකත් අරන් ළමයි ඉන්න දිහාට පියමනින අයුරු ඇය බලන් වුන්නෙ හිස් බැල්ලමකින්. අවුරුදු ගානකට කලින් හැමදාම මුණ ගැහුණු ජූස් හට් එකේදි කාවිංග සමග වරු ගනන් අනාගතේ සැලසුම් කළ අයුරු අයෝමිගෙ ඇස් ඉදිරිපිට මැවෙන්න ගත්තා. අයෝමි ආසම දෙහි බීම බොන්න. කාවිංගට ඕනි වුණෙ කෝපි. කූල් ම කූල් දෙහි එකක් දුම් දාන කෝපි එකක් එක්ක අනාගතේ සැලසුම් කරාට තේරුමක් තියනවද... ඒ කාලෙ කිසි දෙයක් නොතේරුණු හැටි. තමන්ගෙ හොඳම යාලුවටවත් නොකියා පරිස්සම් කරපු ඒ ආදරේට කාවිංග මොන තරම් ලොකු වංචාවක්ද කලේ...එක අතකට පාරමිත් මං වගේම මේ මිනිහට රැවටුනාද දන්නෙ නෑ.... අයෝමිගෙ දැහැන බිඳුනෙ පාරමී ඇඟිල්ලෙන් ඇනලා "අර බලපන්කො බං අර ලව් එක. කාවිංගට නම් කොල්ලට ආස හිතිලද කොහෙද.." කියල කාවිංග ඉන්න දිහාව පෙන්නුවමයි. පුංචි පුතා කාවිංගට තුරුල් වෙලා බදාගෙන හාදු දෙනවා. ඇස් වල පිරුණු කඳුළු එලියට පනින්න කලින් අයෝමි කතාව වෙන පැත්තකට යොමු කළා. අයෝමි හා පාරමී තවත් හෝරාවක් පමණ ආගිය තොරතුරු හා පැරණි මතකයන් සමග තනි වුණත් ඒ මුළු කාලය ම කාවිංග ගත කළෙ පොඩි පැටව් දෙන්නත් සමගයි. * * * * * කාර් එකට නැග්ග වෙලේ ඉඳන් කාවිංගගෙ මූණ හරිනැති බව නම් පාරමීට හොඳටම වැටහිලා තිබුනේ. අවුරුදු ගානකට පසුව තම හොඳම යෙහෙළිය හමුවීමේ ප්‍රීතිය තාමත් හිතෙන් පිට නොවුනු පාරමී නම් තවමත් කියවන්නෙ අයෝමි ගැනමයි. "කාවිංග...අයෝ ඉස්සර මාරම ලස්සනයි.දැන්නම් එච්වමත් ලස්සන නෑ අනේ. ඒ වුනාට එයා හිතේ මොනා හරි හිරකරගෙන කතා කළා කියලයි මට නම් තේරුනේ. අනේ මන්දා..." "කාවිංග මොකද අනේ අර එයාලගෙ අයියට වුණෙ?මට හිනාවත් නොවී ගියෙ. පිස්සුද කොහෙද ඒ මිනිහට. ඒත් අක්ක නම් හරි හොඳයි නේද?" "මේ...ඔයා දන්නවද...අයෝමිගෙ අයියලට කාලයක් යනකන් බබාල හිටියෙ නෑ.එයාල ලංකාව පුරාම ඩොක්ටර්ස්ලා ළඟට ගියා.නොකරපු දෙයක් නෑ ඒ වෙනුවෙන්. මට මතකයි ලොකු තොවිලෙකුත් කරා ගෙදර භූත දෝශයක් කියලා. අන්තිමට එයාල දෙන්න රටගියා ඩොක්ටර් කෙනෙක් ළඟට. අයෝමිව තියල යන්න කවුරුත් නෑ කියල තමා එයාවත් එක්කම ගියෙ. කෝම හරි අන්තිමට ඒ වැඩේ හරි ගියා. අයියයි අක්කයි බබත් එක්කම ලංකාවට ආවට අයෝමි එහෙ නතර වුණා. සමහර විට එහෙ ඇති නේද බඳින්න කෙනෙක්?මම ඉතිං ඕව අහන්නම ගියෙ නෑ." " ඒක නෙවෙයි කාවිංග.අර එයාල ට්‍රීට් කරපු ඩොක්‍ටර්ගෙ නම්බර් එක ඉල්ල ගන්න ඕනි පස්සෙ. අපේ නංගිත් බැඳල දැන් අවුරුදු හයක් වෙන්න කිට්ටුයි..තාම බබාල නෑනෙ.නේද ඒයි?.." "හ්ම්ම්..."කාවිංග නිහඬ වුණා.