Blog

1. කුඩා කණ්ඩායම් භෞතික විද්‍යා පන්තියේ සිටියේ මාත් ,මාගේ හොඳම යෙහෙළියත්, තවත් යෙහෙළියන් කිහිපදෙනෙකුත් පමණි. කලිසම හා කමිසය තිතට මැද කොණ්ඩය ඉහළට ඔසවා රැවුල් කොට කරකවමින් සිනාසුණු ඔහු අපගේ තරුණ ගුරුවරයා, තිසරු. ඔහු ඉගැන්වීමට හපන්ය. හොඳම ගෝලයන් වූයේ ගණිත අංශයේ මමත් මගේ විද්‍යා අංශයේ හොඳම මිතුරියත්ය. ඉගැන්වීම අතරතුර ඔහුගේ අලුත් පෙම්වතියගේ රස කතා කියන්නට පටන් ගන්නේ අප ඈනුමක් දෙකක් යවන බව දුටු විටය. ඔහු පෙන්වූ ඡායාරූපය අනුව ඔහුගේ පෙම්වතිය සුන්දරය. පැහැපත්ය. ඒ මුහුණ බොහෝ කාලයක් මාගේ සිතේ තැන්පත්ව තිබිණ. ඔහු කියූ විස්තර අනුව ඔහු විශ්වවිද්‍යාලයට තේරීපත්ව, පෞද්ගලික පන්තියක ප්‍රශ්න පත්‍ර ලකුණු කිරීමට යන කාලයේ ඇය ඒ පන්තියේ ශිෂ්‍යාවකි. ඇය උඩඟුය. නමුත් කෙසේ හෝ ඔහුගේ මායමට හසු වී ඇත. ඇයගේ සහෝදරයා චණ්ඩියෙකි. පළාතේ නම ගිය මන්ත්‍රීවරයෙකුගේ සගයෙකි. සුන්දර ඒ ප්‍රේමයට ගල් වරුසා කඩා වැටී ඇත්තේ පෙම් පුවත් ඔහුගේ කනට වැටීම හේතුවෙනි. ඔවුන් එහෙත් කෙසේ හෝ පෙම් කර තිබුණි. අපගේ පන්තිය අවසාන කාලයේ ඔහු අතුරුදහන් විය. තවදුරටත් පන්තිය කරගෙන යාමට නොහැකි බව දන්වා එවූ කෙටි පණිවිඩයකින් අපගේ හමුවීම් නිම විය. කුමක් වීදැයි දැනගැනීමටවත් යළි කිසිදා අප හමුවුණේ නැත... ඔහු නිසා අපි සියලුදෙනා භෞතික විද්‍යාව ඉහළින්ම සමත් වූ බවත් , මමත් මිතුරියත් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යාපීඨයේ ඉගෙනුම ලබන බවත් ඔහු කිසිදාක දැනගන්නට නැත.... 2. මා විශ්වවිද්‍යාලයේ ගත කළ කාලය සිහිනයක් මෙනි. බොහෝ සගයින් තම සහකරු හෝ සහකාරිය එයින්ම සොයාගත්තද මා ඉගෙනීමටම බරවූ නිසා සුන්දර යැයි කියනා ප්‍රේමය මට මගහැරිණ. නමුදු මා සිත්ගත් පිරිමි ළමයෙකු එහි විය. ඔහු අකිල. දීප්තිමත් දෑසත්, කැරළි ගැසුණු කොණ්ඩයත් උසට ගැළපෙන මහතින් යුත් කාලවර්ණ ශරීරයත් නිසා නිතරම මාගේ ඇසට අසුවිය. කලාතුරකින් පිහිටන ආකර්ෂණීය නිල් දෙනෙතක් ඔහු සතු විය. ඔහුට මිතුරන් සිටියේම නැත. අපි දෙදෙනාම ඉදිරි පේළිවල අසුන් ගතිමු. නමුත් මගහැරුණු වචනයක්, අමාරු ගණනකට පිළිතුරක් විමසනවාට වඩා දෙයක් අප අතර නොවීය. නමුත් මට දැනුනේම හුරුපුරුදු බවකි. විමසන්නටද නොහැක. කුමක් විමසන්නද... මාගේ බැල්මට ඔහුගෙන් අනුබලයක් නොතිබුණි. වසර තුනකට පසු ඔහු සාමාන්‍ය උපාධිය ගෙන අතුරුදහන් විය. මම සිව් අවුරුදු ගෞරව උපාධිය නිමකර සිහින රැකියාවට පිවිසුනෙමි. සැමදා දේශන ශාලා, පුස්තකාලය, ආපනශාලාව, පාර පුරා මා දෙනෙත ඔහු පසුපස පැන්නූ බව ඔහු කිසිදාක දැනගන්නට නැත... 3. ඇය මාගෙ නිවසට ඉදිරිපිට නිවසේ කුලියට නැවතී සිටි මීනාය. ඇය සිංහල ද ඉංග්‍රීසි ද දන්නේම නැත. මා දෙමළ දන්නේම නැත. නමුත් ඇය සැමදා දසන් දක්වා සිනාසුනාය. ඒ සිනහව සුන්දරය.අව්‍යාජය. මමද ඇයට පෙරලා සිනාසුනෙමි. ඇය මට තෝසේ, වටලප්පන් සාදා එව්වාය. මීනාගේ සැමියා කමලන්. ඔහු සිංහල තරමක් දනී. නිතරම ගමන් බිමන් යයි. සැරපරුෂ ය. මීනාට "කලූ" නම් කුඩා බලු පැටවෙක් සිටි අතර ඇය බලු පැටවාට තදින්ම ආදරය කළාය. නිතරම කවා පොවා නාවන නිසා බලු පැටවාද සුන්දරය. මමත් ඌට බොහෝ සෙයින් ඇලුම් කළෙමි. රාත්‍රියට පවා ගේ තුළ සිටිනා කලූ දිනක් අතුරුදහන් විය. කමලන් කලූව වාහනයේ දමා රැගෙන යනවා මා දුටුවේ අහම්බෙනි. මට මීනාට එය කියාගත නොහැකි විය. මීනා කඳුළු පිරි දෙනෙතින් පාර පුරා කලූව සොයනු පෙනුනද මේ පුවත කීමට මා පැකිළුනේ කියාගැනීමට නොදන්නාකමටත් වඩා ඇය බොහෝ සෙයින් කමලන්ට පෙම් කළ නිසාය. ඉන් නොබෝ දිනක ඔවුහු නිවස අතහැර ගියහ. මට විශාල පසුතැවීමක් දැනුණි. ඒ දිනයේම සවස බලුපැටවා නැවත පැමිණි බව කියන්නට මගක් නොවීය. ඇය බොහෝ තැවෙන්නට ඇත. තම විශ්වාසවන්ත සැමියා කමලන්, කලූව ඈතකට ගෙනගොස් දැමූ බවත් , දැන් කලූ අප නිවසේ සුරතලා බවත් ඇය කිසිදාක දැනගන්නට නැත.... මේ සිද්ධි තුනට මුල් වූ සුන්දර තිසරු ගුරුතුමාත්, කඩවසම් අකිලත්, අහිංසක මීනාත් මාගේ දිවි ගමන තුළ යළිත් හමු නොවිය හැක. නමුදු ඔවුන් නොදන්නවා වුවද, කිසි දිනක දැන නොගත්තද ඔවුන් වෙනුවෙන් මා හදවත තුළ කතාවන් ගොඩනැගී ඇත. ඔබ නොසිතන්නා වූ අයෙක් ඔබ වෙනුවෙන් කතාවක් ගොඩනගනවා වන්නටද පුළුවන... හැකිතාක් ඒ කතාව සුන්දර කිරීමට වගබලාගන්න....